anonimowy blog

Kilka dni temu wpadł mi w oko pewien artykuł na portalu gazeta.pl.

Przedstawia on w sposób dość jednostronny korzyści wynikające z formułowania grup ‘roboczych’ do osiągnięcia konkretnych celów. Niestety w zalewie superlatyw autor pominął kilka istotnych wad oraz ‘lekko i szybko’ przemknął opisując specyficzne wymagania aby zespół mógł pracować naprawdę wydajnie:

• zespół wzajemnie podkręca sobie tempo, tak ale równie dobrze członkowie zespołu mogą nie mieć motywacji
• zmotywować jednostkę jest zazwyczaj zdecydowanie łatwiej niż grupe
• grupowo (jeżeli lider nie jest umocowany hierarchicznie w strukturze organizacyjnej) łatwiej rozmyć odpowiedzialność
• każda grupa powyżej 3 osób wymaga lidera, a każda grupa ponad 10 osób odczuwa ‘papierkologie’ i formalizmy
• jeżeli grupa ma działać w dłuższym okresie czasu to konieczne jest zapewnienie redundancji na czas urlopów itp …
• motywacja poprzez udział w zyskach oraz włączenie w życie organizacji … specyficzne podejście, zwłaszcza na zgliszczach pozostawionych po kryzysie, którego jednym ze źródeł była pogoń za ciągłym zyskiem a nie racjonalnym planowaniem

Reasumując …

• zespół jest tak silny jak jego najsłabszy członek
• dobór zadań jest kluczowy dla zespołu (najskuteczniejsze są zespoły mające za zadanie szybkie i skuteczne rozwiązanie określonego problemu, który stanowi poważny problem dla organizacji)
• zespoły projektowe oraz ad-hoc  rzadko osiągają maksymalna wydajność (formalizmy i procedury)
• dobór ludzi jest kwestia kluczową

Artykuł ciekawy lecz zbyt optymistyczne podejście